ایرانیان سال خورشیدی نگاه می داشتند، و سال را به دوازده ماه و هر ماه به سی روز بخش می کردند. به این ترتیب سال 360 روز می شد و شروع سال بعد هر سال پنج روز و پنج روز و پنج ساعت و 48 دقیقه و 46 ثانیه زودتر انجام می شد. برای رفع این مشکل، هخامنشیان هر شش سال، یک ماه به سالشان می افزودند. اشکانیان هم، همان گاهنامه هخامنشیان را دنبال می کردند. ساسانیان تقسیم دوازده ماه، و هر ماه سی روز، در سال را حفظ کردند برای هر روز نامی معین کردند و پنج روز هم به آخر سال افزودند به نام "گات ها". به این ترتیب، سال ساسانی 365 روز شد و برای جبران ساعت و 48 ثانیه، هر یکصد و بیست سال، یک ماه به سال می افزودند.
در آغاز سده ششم میلادی ساسانیان روش "کبیسه" را برگزیدند یعنی هر چهار سال یک روز به ماه می افزودند و آن را به نام "اورداد" یعنی روز افزوده خداداد می نامیدند.
هفت روز اول ماه به نام اهورامزدا و امشاسپندان (اورمزد، بهمن، اردیبهشت، شهریور، سپندارمزد، خرداد،امرداد) و 23 روز دیگر به نام ایزدان است. روزهای اول، هشتم، پانزدهم و بیست سوم هر ماه بنام خداوند است (اورمزد، دی به آذر، دی به مهر، دی به دین) بنابراین می شود از جهتی گفت که هر ماه به دو بخش هفت روز و دو بخش هشت روز تقسیم می شود و این نزدیک ترین شباهت تقسیمات ماه زرتشتی با ماه به چهار هفته ای است.
نام های سی روز ماه:
اورمزد: خداوند جان و خرد... بهمن: منش (اندیشه) نیک... اردیبهشت: راه راستی، دادگری... شهریور: توان برگزیده و سازنده... سپندارمزد: مهر و آرایش افزاینده... خرداد: رسایی و خود شناسی... امرداد: بی مرگی و جاودانی... دی به آذر: آفریدگار... آذر: آتش، فروغ... آبان: آب ها... خیر: خورشید... ماه: ماه... تیر: ستاره باران... گوش: گیتی... دی به مهر: آفریدگار... مهر: پیمان و دوستی... سروش: کارکرد به ندای وجدان، پیام آور راستی و دین... رشن: دادگری... فروردین: روان پاسدار، پیشرفت... ورهرام: پیروزی... رام: صلح و آشتی... باد: باد(هوا)... دی به دین: آفریدگار... دین: وجدان و دین... ارد: برکت و داده اهورایی... اشتاد: کار، داد، راستی... آسمان: آسمان... زامیاد: زمین... مانتره سپند: سخن اندیشه زا، نماز، گفتار نیک... انارام: نور درخشنده و روشنایی بی پایان
نام دوازده ماه سال:
نوشته شده از کتاب: دیدی نو از دینی کهن "فلسفه زرتشت"- نویسنده: دکتر فرهنگ مهر
